اولا معنیش برام سخت بود چون همیشه فکر میکردم که این آدما و حوا اگه یکم عزت نفس داشتند الان همه ی آدما تو بهشت زندگی می کردند و دیگه نیازی نبود که پا به این کره ی خاکی بذاریم.

اما دیدگاهم رفته رفته عوض شد. چیزایی رو دیدم که قبلا" درکشون برام سخت بود. دیگه مجبور نبودم به همه چی سنگی و منطقی نگاه کنم! چون وقتی چیزی احساس بشه منطق رو زیر سوال میبره حتی میتونه نابودش کنه!

ما همه فرزندای آدمیم و همون هوا و هوس رو داریم شاید هم بیشتر! حس مالکیت اشیا و افراد همیشه با ما بوده و هست و انکار ناپذیره.

هیچ وقت چیزی رو که خواستم بیخیال نشدم. همیشه واسه داشتنش تلاش کردم و به دستش آوردم. و این رو هم فهمیدم که ارزش واقعیش بعد به دست آوردنش معلوم میشه. اون موقع ست که میتونی بگی واقعا" دوسش داشتی یا نه! چون دیگه غصه ی نداشتنش رو نمی خوری و واسه ی داشتنش حریص نیستی.

واسه همین هستش که تصمیم های به ظاهر عاقلانه مون آزارمون میده چون طبیعتت حکم میکنه مالکش باشی , دلت حکم میکنه که مالکش باشی , عقلت حکم میکنه که مالکش باشی اما یه چیز متفاوت که نمیدونم اسمش چیه بهت میگه که این مثل همه ی اسباب بازی های قبلی نیست. چون بهت ثابت شده که حتی اگه مالکش هم باشی , حتی اگه مرکزیت پازلت رو هم بهش هدیه کنی شاید بازم کسی پیدا بشه که پازلش رنگی تر از مال تو باشه و اون تو چارچوب پازل تو اسیر بشه!

اینجاست که تصمیم های متفاوت میگیریم. اینجاست که فرق من و ما و آدم و حوا معلوم میشه چون واسه اونا هیچ وقت آدم و حوایی وجود نداشته که درس بگیرند. اونا قبل از اون کار بیرون بهشت رو ندیده بودن که بدونند یه میوه ارزش این کارا رو نداره.

نه به خاطر خودشون بلکه حوا به خاطر آدم و آدم به خاطر حوا!

پ ن 1: وقتی مینویسم به نتایج جالب تری میرسم.

پ ن 2:دلم میخواد به یکی بگم حق با هیشکی نیست.

پ ن3:اونروز بچه ها تو مدرسه تابلوی عکس دو تا مقام های سروری رو وارونه کرده بودند! وقتی دیدم فکر کردم از عکس های اراذل و اوباشی که دیده بودم به دیوار زدند ولی وقتی متوجه شدم کلی خندیدم. انصافا" وقتی وارونه بودند بیشتر شبیه چیزی که هستند , بودند. ولی حیف که مقام های کاردان و به ظاهر با ایمان مدرسه شخص پلید و گناهکار رو مجازات کردند!

پ ن 4:دنیا همچینم تیره نیست اینو میشه از احساس های درونیمون فهمید!

با این حال به هیچ جه نمی تونی ترسی رو که داری انکار کنی!مثل وقتی که پدربزرگت در حال مرگه و همه می دونند که می میره.ولی زمانش معلوم نیست.اما تو همش آرزو می کنی که فردا یا به همین زودی ها بمیره! و حتی شاید تو اون لحظه این اتفاق برات اصلا" دردناک نباشه و تو فقط به خاطر تفریح و جمع شدن چند روزه تو خونه ی مادربزرگ این آرزو رو می کنی!

پدربزرگ می میره اما تو بازم نمی فهمی!همش داری زور می زنی که گریه کنی تا همه بگند که این نوه ش خیلی دوستش داشته!آخرش گریت می گیره ولی به همینجا ختم نمی شه! وقتی گریه می کنی واقعا" می فهمی که چی شده!داغون می شی!عذاب وجدان می گیری!از این که بگند پدربزرگش رو خیلی دوست داشت معذب می شی!چون می بینی خیلی عقبی! همه می دونستند دوسش داشتی و فقط خودت نمی دونستی!

این فقط یه تکه شه!یه تکه از پازل زندگی!وشاید تکه ی مهمی هم نباشه!و این خیلی سخته!چون وقتی می بینی یه تکه از پازلت که اونقدرا هم اهمیت نداشته زده وکل پازلت رو داغون کرده می ترسی!از این می ترسی که بزرگترین و مهم ترین تکه رو هم گم کنی!و پازل زندگیت دیگه هیچ وقت درست نشه!

اما ابلهانه تر اینه که بازم منتظر باشی که اون تکه هم گم بشه!!!چرا؟معلوم نیست.شاید دنبال یه اتفاق دیگه می گردی!شاید می خوای روند زندگیت تغییر کنه!و شایدم می خوای هرچه زودتر این مسئله تموم بشه!چون از اولم می دونی که این تکه متعلق به تو نیست! و نمی خوای خودتو گول بزنی, اما می بینی که می زنی! پس چه بهتر که این تکه رو ازت بگیرند تا دیگه نتونی و جراتشو نداشته باشی که خودتو گول بزنی!

اما من می ترسم! من از خودم می ترسم!و بیشتر از هرکسی هم از خودم می ترسم! چون می دونم این تکه مهم ترین تکه ی زندگیمه ولی بازم می خوام تموم بشه! می خوام تکلیفم رو بدونم و هرچه زودتر پام رو به گلیم خودم برگردونم! من از خودم می ترسم چون تجربه های قبلیم برام سرمشق نشده! من از خودم می ترسم چون عاشق خطرم!من از خودم می ترسم چون هرکسی می دونه من بعد از دست دادن مهم ترین تکه خودم رو هم از دست می دم اما خودم نمی خوام زیر بارش برم! من از خودم می ترسم چون فکر می کنم تحمل همه چیز رو دارم و همیشه سعی می کنم به روی مبارک نیارم! من از خودم می ترسم چون نمی تونم مثل بقیه احساساتم رو بروز بدم! من از خودم می ترسم چون می دونم چیزی رو که بخوام بالاخره بدست میارم و این می تونه باعث بشه که باغ یکی رو خراب کنم! من از خودم می ترسم چون می دونم اگه باغ یکی رو خراب کنم از عذاب وجدان نمی میرم و زود یادم می ره که یه ویرانگرم! و من از خودم می ترسم چون نمی خوام این من و خودم رو نابود کنم...!

پ ن:

من همیشه وجود داره! حتی برای ما شدن هم من لازمه! پس هیشکی نمیتونه انکارش کنه.

پ ن:

پازل زندگی من و خیلی ها, خیلی بزرگتر از این حرفاست ولی هیچ پازلی بدون تکه ی مرکزیش کامل نمیشه!

پ ن:

از داداش مصطفی به خاطر همه ی زحماتی که واسه قالب و آهنگ وبلاگم کشیده متشکرم.